Mijn Prikkelprofiel is dus heel belangrijk en daar kijk ik elke dag op om bij mezelf te herkennen in welke fase van stress ik zit. En dan zou je denken: je hebt een Prikkelprofiel, dan ben je klaar. Maar dat is niet zo, want het is een levend document en als je leven verandert is het belangrijk om te blijven checken of je signaleringsplan nog up to date is. En ik merkte op dat die van mij niet meer klopte en dat dat de reden was dat ik hem niet meer veel gebruikte. Dus ik heb samen met mijn man en coach hebben we er dingen uitgehaald en weer nieuwe signalen en oplossingen ingezet zodat die weer klopte. Nu kan ik hem weer elke dag gebruiken om te voorkomen dat ik in de fase rood terecht kom en als ik er wel in kom, dat ik er dan weer sneller uit kan.

Het maken van een nieuw signaleringsplan gaat nu heel snel, omdat ik weet hoe ik er één moet maken. Mijn eerste signaleringsplan heeft wel een jaar gekost en ik dacht: dat moet veel makkelijker en sneller kunnen. Daarom heb ik het Prikkelprofiel ontwikkeld, zodat kinderen, jongeren en volwassenen om een hele leuke en makkelijke manier via een werkboek en een kaartspel ook een eigen Prikkelprofiel kunnen maken. Wil je hier meer over weten? Kijk dan eens op www.prikkelprofiel.nl

Het bericht Mijn Prikkelprofiel klopte niet meer verscheen eerst op Autisme Positief.

In mijn vorige twee posts vertelde ik over overschatting en dat de meeste mensen zich vaak focussen op het plaatje van wat ze zien en daardoor niet altijd inzicht krijgen in hoe het echt zit. Ook vertelde ik dat het ook lastig en spannend is om het ‘echte’ te laten zien, want je moet je kwetsbaar opstellen en als je het verteld dan wordt het ook echt.

Ik vind het soms echt nog lastig te accepteren dat ik niet alles kan. Ik heb echt de leukste baan die ik me kan wensen en mag veel mensen mijn wereld in mee nemen van autisme en prikkelverwerking. En als ik voor de groep sta hebben mensen vaak niet door dat ik soms heel erg overprikkeld ben. Ik vertel het dan wel en als ik het niet tegen kan houden dan zien ze het ook. Het echt zien is toch anders dan het alleen horen en vaak hebben mensen geen idee hoe hard ik hiervoor moet werken.

Ik probeer natuurlijk altijd zo uitgerust mogelijk een training te geven, zodat ik makkelijker met veranderingen om kan gaan, een redelijk flexibel brein heb om te anticiperen op wat er in een groep gebeurt. En om dit te kunnen moet ik ervoor heel hard werken en ook veel voor laten, want het leven kost mij al heel veel energie, laat staan een training geven. En dat ziet niemand in de buitenwereld, want ik sta met een grote glimlach voor de groep.

Het harde werken wat niemand ziet is: dat ik dagelijks een planning maak met mijn man, ik gebruik mijn eigen Prikkelprofiel om inzicht te krijgen in de opbouw van overprikkeling, moet dagelijks herstelmomenten inplannen en als ik een training geef plan ik de dagen er voor extra rust in om energie op te sparen. Ik moet me ook echt aan mijn herstelmomenten houden, ga heel vroeg op bed, gebruik inmiddels weer medicatie om de paniekaanvallen te handelen (moet omgaan met de bijwerkingen), onderneem weinig activiteiten naast mijn werk, noteer mijn dagelijkse activiteiten en schrijf er achter hoeveel energie het mij heeft gekost en nog veel meer.

Er gebeurt dus heel veel meer dan alleen een glimlach en ik vraag je om eens te vragen aan mensen hoe het echt met ze gaat . Dat helpt mij de drempel te verlagen om ook echt te delen hoe het met mij gaat. Dus dank je wel daarvoor.

Wat mij de afgelopen tijd weer heeft geholpen om de dingen weer wat positiever te zien, vertel ik je een volgende keer.

Het bericht Overschatting deel 3: verscheen eerst op Autisme Positief.

En aan de ene kant is dat ook zo, want als ik kijk naar wat ik de afgelopen 8 jaar heb bereikt (na mijn diagnose) is dat enorm veel. Aan de andere kant word ik vaak overschat en ik ben me ervan bewust dat ik daar zelf ook aan bijdraag. Ik lach (bijna) altijd, probeer flexibel te zijn, mee te denken, met onverwachte situaties om te gaan etc. Hierdoor denken mensen dat het goed met mij gaat, dit omdat ze niets aan mij zien. Dat doe ik bewust omdat ik graag wil deelnemen aan de wereld, kennis wil overbrengen aan mensen die daar nieuwsgierig naar zijn. Aan de andere kant laat ik het niet zien omdat als ik het laat zien dan is het echt. En het gevoel van het niet kunnen of ergens moeite mee hebben is niet leuk.

En laat ik nu precies hier de laatste tijd weer tegenaan lopen. 2 maanden terug was mijn agenda iets te druk. Dat is op zich niet erg voor eventjes, maar dan moest er niets bij komen op dat moment. Maar daar was ik me niet van bewust. Laat het nu net zo zijn, dat er van alles ging spelen (werk en privé) waardoor ik mijn balans niet kon vasthouden.

Ik raakte uit balans, en normaal gesproken kan ik dit redelijk weer rechttrekken door rustiger aan te doen en meer herstelmomenten in te plannen. Maar daar was (naar mijn idee) geen mogelijkheid voor, dus ik dacht: we zetten even door en dan komt het na de drukke twee weken wel weer goed. Alleen dat goed komen kwam niet. Ik bleef ondanks dat ik mijn rust pakte in de fase rood (overprikkeld) zitten, kreeg paniekaanvallen, kon niet meer nadenken, woorden kwamen niet in mijn hoofd, mailtjes kon ik niet meer schrijven en dat veroorzaakte heel veel stress. Iets heel kleins waar ik normaal geen moeite mee heb, bracht me nu compleet uit balans, zoals een verandering van trainingsruimte. Normaal denk ik: prima geen probleem. En nu denk ik alleen maar Neeeeeee.

En omdat ik blijf lachen in de buitenwereld ziet niemand hoe lastig ik het heb in mijn hoofd. Maar dat te laten zien betekent dat ik me heel kwetsbaar opstel en dat vind ik nog steeds erg lastig. Maar ondanks dat heb ik het laatst wel aan een collega laten zien en zij was er juist heel blij mee. Want het gaf haar inzicht in hoe hard ik moet werken en hoeveel stress ik vaak heb.

Hoe hard ik werk vertel ik je de volgende keer

Het bericht Overschatting deel 2 verscheen eerst op Autisme Positief.

Aan de ene kant heb ik dus het voorrecht om een brug te slaan tussen ouders hulpverleners, docent en andere begeleiders om ze meer inzicht te geven en vooral handvatten om beter aan te sluiten. Zodat meer mensen minder stress hebben en beter toegang krijgen tot hun vaardigheden.

Tijdens mijn trainingen vertel ik vele ervaringsverhalen uit de praktijk, zodat je een realistischer beeld krijgt. Maar er is een verschil tussen iets horen en ook daadwerkelijk zien. Je hoort mijn verhalen wel, maar ik sta stralend met een grote glimlach voor een groep want dat vind ik horen bij het geven van een training. Ook al voel ik me soms heel erg overprikkeld. Hierdoor word ik soms ook overschat. Mensen focussen zich toch vaak op het plaatje van wat we zien en minder op wat we horen. Dus ook al denk je dat het heel goed gaat met iemand, omdat die lacht of praat. Vraag eens hoe het echt met diegene gaat. Op dit moment speelt dit een hele actuele rol in mijn leven.

Hoe dit een actuele rol speelt vertel ik je in deel 2

Het bericht Overschatting deel 1 verscheen eerst op Autisme Positief.

Wil je het hele artikel lezen, stuur me dan even een mailtje en stuur ik je het volledige interview

Het bericht Interview Tijdschrift voor Remedial Teaching verscheen eerst op Autisme Positief.

Het bericht Waarom werkt het Prikkelprofiel zo makkelijk? deel 2 verscheen eerst op Autisme Positief.

Het bericht Waarom werkt het Prikkelprofiel zo makkelijk? verscheen eerst op Autisme Positief.

Het bericht Autisme en ADHD verscheen eerst op Autisme Positief.

Het bericht Mijn Prikkelprofiel deel 2 verscheen eerst op Autisme Positief.